Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Pożegnanie uczennicy - interpretacja

Geneza utworu Safona była grecką poetką i żyła na przełomie VII i VI w p.n.e. Opiekowała się grupą dziewcząt, wraz z którymi czciła kobiece boginie. Uczennice i ich nauczycielka połączone były więzami przyjaźni i specyficznej miłości. Miłość ta zyskała miano lesbijskiej, ponieważ wszystko działo się na
Interpretacja  Czytając wiersz Safony można jasno odczytać emocje, jakie stara się ona przekazać swojemu odbiorcy. Jest to zazdrość pomieszana z bólem i tęsknotą. Zastanawiający może być sam tytuł utworu: Pożegnanie uczennicy. Safona była znana z tworzenia poezji miłosnej. Jednakże poezja ta była kierowana głównie ku jej uczennicom, co może świadczyć o skłonnościach Safony do kobiet.

Wiersz Safony można zinterpretować na dwa sposoby:

Wiersz jest kierowany do jeden z uczennic Safony. Być może

Sytuacja liryczna W wierszu mamy do czynienia z liryką zwrotu do adresata (bo przywołane zostaje „ty”). Można jednak przypuszczać, że w istocie jest to monolog, a przedmiot liryczny ma charakter wyobrażeniowy. Utwór jest intymnym wyznaniem spowodowanym uczuciem pustki i opuszczenia.

Być może słowa wypowiadane przez kobietę mają ukoić ją samą, przynieść ulgę poprzez nazwanie i wyartykułowanie emocji. I
Przykładowe nawiązaniaJ. Kochanowski „Treny” - Kochanowski swą zmarłą córkę Urszulkę nazywa „Safo słowiańską”, przyrównując swe dziecko do wielkiej poetki chce pokazać, że córka jego także posiadała
Analiza i interpretacja „Pożegnania uczennicy” Safony (tłum. Nikos Chadzinikolau)    Safona jest największą poetką starożytności. Żyła na przełomie VII i VI wieku p.n.e., w Mitylenie na wyspie Lesbos prowadziła szkołę dla dziewcząt z rodzin arystokratycznych. Młode kobiety uczyły się tego, na czym wedle starożytnych powinna znać się dobra żona i matka – śpiewu, literatury, sztuki i tańca. Twórczość Safony była niezwykle popularna w czasach starożytnych, o uznaniu dla niej świadczyło to, że mówiono o niej po prostu „poetka”, tak jak Homera nazywano „poetą”.
    Jeden z jej wierszy nosi tytuł „Pożegnanie uczennicy”, jednak ten sam utwór można znaleźć także pod innymi tytułami - „Zazdrość” oraz „Jest więcej niż bohaterem”. Trudno powiedzieć, z czego wynika tak różne nazywanie utworu, każde przecież pozwala na interpretację jego treści pod nieco innym kątem. Wiersz ten składa się z czterech strof safickich, to jest dzielących się na trzy wersy jedenastozgłoskowe i jeden pięciozgłoskowy, oraz jednego, samotnego wersu, umieszczonego na samym końcu wiersza.
    Pierwsza zwrotka opisuje pięknego mężczyznę, podobnego do boga, który przysłuchuje się jakiejś osobie i jest nią zachwycony - „...słucha ciebie z zachwytem,/ w oczarowaniu.”. Druga strofka przedstawia postać, która zrobiła takie wrażenie na mężczyźnie, jednak dowiadujemy się tylko, że posiada piękny uśmiech. Ważniejsze jest wrażenie, jakie osoba ta wywołuje w podmiocie lirycznym, ten bowiem zdaje się być nią oszołomiony: jego serce drży i nie może mówić. Zwrotka trzecia i czwarta kontynuuje opis tego, co czuje podmiot liryczny, a nazwać można prosto miłosnym uniesieniem. Samotny wers mówi zaś, że podmiot liryczny – kobieta – będzie musiała pogodzić się ze wszystkim.
    Podmiotem lirycznym jest kobieta, którą można utożsamić z Safoną. O adresacie wiemy niewiele – jest to osoba, która wywarła duże wrażenie na pewnym mężczyźnie i biedny podmiot liryczny doprowadza do obłędu. Domyślamy się, że to także kobieta. Podmiot liryczny mężczyznę nazywa podobnego bogu, ponieważ udało mu się zdobyć względy tak cudownego stworzenia, a to nadaje mu nadludzką moc. Dalej następuje opis uczuć, które postać kobiety wyzwala w podmiocie lirycznym. Pozornie